Freelance อย่างผมเจองานเร่งบ่อยซะจนเหมือนเจอร้านกาแฟตามท้องถนนเสียจริงๆ งานนี้มีเวลา 1 คืน ที่จะทำ (อีกแล้ววววววววววว) ด้วยเหตุผลของลูกค้าที่ว่า ไปจ้างคนอื่นทำแล้วจ่ายตังแล้วด้วย แต่งานออกมาไม่โดนจริงๆ (หรือพูดให้เราเห็นอกเห็นใจวะ) ด้วยความที่เราก็ใจดีตาม Concept เป็นคนคุยง่าย งานนี้ผมก็เรียกเงินไปตามสภาพ ตอนแรกจะไม่รับแล้วนะ (นี่ก็อีกแล้วววว) เพราะคิดว่าเวลาแค่นี้ผมจะคิดงานให้รอบคอบได้มากแค่ไหน ซึ่งกังวลว่าจะตกหล่นเรื่อง Brand หรือเรื่อง Concept ตรงไหนไปหรือเปล่า แต่สุดท้าย ผมก็รับมาด้วยความรู้สึกที่……. คราวหน้ากูไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว โปรเจคนี้ต้องทำ Intro ซึ่งจะนำไปเปิดในงาน Japan Design Today 100 ที่จัดขึ้นที่ Siam Discovery เอาล่ะวะกู งานออกสื่อที่คนเข้าถึงง่ายมากๆ ด้วย เพราะคนตั้งใจจะมากัน หรือคนเดินผ่านไปผ่านมาอีก Concept งานนี้ ไม่มีอะไรมาก เล่นกับ Product 100 ชิ้นที่เป็นจุดพลิกผัน หรือเป็นสิ่งที่ Designer ชาวญี่ปุ่นได้ออกแบบได้อย่างชาญฉลาด มาแสดงให้มีความรู้สึก เท่ และเรียบง่าย ผมนั่งเรียบเรียงความคิดในหัวอยู่เวลานึง [...]

CA : การทำงานระหว่างคนตะวันตก กับคนไทยมีอะไรแตกต่างกันบ้าง MPY : ความแตกต่างอย่างหนึ่งคือ ฝรั่งจะจ้างดีไซเนอร์สักคนเพราะชอบสไตล์ของเขา แล้วให้ทำงานตามสไตล์นั้นๆ แต่เมืองไทยจะเป็นแบบ ผมชอบงานนี้ของคุณมากเลย คุณช่วยออกแบบอีกอันนึงให้หน่อยได้มั้ย คือไม่ได้มองว่าดีไซเนอร์คนนี้ถนัดสไตล์ไหน แต่ดูที่ความสามารถด้านเทคนิคมากกว่า – Michael Paul Young คนนี้เป็นดีไซเนอร์ชื่อดังคนนึง ที่หลงรักประเทศไทยเรานะครับ หาอ่านได้ใน Computer art Thailand #05

วันนี้ภาษาไทยวันละคำสองคำขอเสนอคำว่า “งานช้าง” งานช้าง ในความหมายแรกก็คือ งานที่มีขนาดใหญ่ งานที่ต้องการสมาธิ และระยะเวลาทำงานในการทำงานสูง ความหมายที่ 2 คือ งานเบียร์ช้างนั่นเอง งานนี้ผมได้รับติดต่อมาประมาณวันที่ 1 กพ ซึ่งผมได้ดู scope งานต่างๆ ที่ผมจะต้องทำ ผนวกกับระยะเวลาที่ลูกค้าให้มาคือ 1 เดือน งานนี้เห็นเวลาแล้วน่าใจหาย เพราะว่างานนี้ผมเหมาทั้งหมดยกเว้นส่วนของ Database ตอนแรกเห็นเวลาทำงานแล้วว่าจะบอกผ่านไปละ ทีนี้ลูกค้าซึ่งติดใจผมมาจากโปรเจคที่แล้วชี้เป้ามาที่ผม ระบุตัวมาขนาดนี้ไอ้ทางผมจะบอกปัดไปก็..เอาวะ ตอนนั้นถามตัวเองว่าไหวมั้ยวะเนี่ยกู ต้องคิดภาพการทำงานทั้งหมดในหัวเพียงไม่กี่วินาที ก็ตอบกลับไปว่า โอเค งบประมาณโปรเจคนี้ก็ไม่ได้มากมายอะไรเลย แต่ทางผมคิดว่าโอเควะ เราก็กินเบียร์ช้างมานานละ ลองบุกเข้าไปในแบรนด์เค้าดูซักหน่อยซิ คนใกล้ชิดจะเห็นเสมอว่าผมจะมีสมุดพกสะดวกอยู่เล่มนึง และปากกาดำที่เลือกมากับน้องนิ ขีดเขียนทดสอบหลายรอบกว่าจะได้ที่เหมาะมือ ลื่นทันความคิด โอเค ไม่แพงด้วย ก็เก็บไว้เป็นอาวุธข้างกายอีก 1 อย่าง บางทีผมก็ใส่ทั้งสองอย่างนี้ไว้ในย่ามใบเขื่องที่ผมจะพกติดตัวค่อนข้างบ่อย ในนั้นจะใส่ของได้หลายประเภทเลยทีเดียวเชียว ช่วยโลกด้วยนะครับ คุณก็ลองพกติดตัวบ้างก็ได้นะครับ มันอาจจะดูไม่สบายตานัก แต่เรามองที่จุดประสงค์ดีกว่าครับ เวลาซื้อของก็ไม่ต้องรับถุงพลาสติก ยัดของลงมาได้เลย ยกเว้นถ้าเป็นของสด ก็เตรียมถุงไว้หน่อย หรือจะรับมาเพิ่มก็คงไม่มีปัญหาแต่อย่างใด [...]

รถติดในเมืองกรุงมันช่างน่าเบื่อนัก ผู้ว่ากทม. เนี่ยถ้ามันเป็นแค่ตำแหน่งก็อย่าไปเป็นมันเลยนะ อยากจะพูดเหลือเกินว่าคุณผู้ว่าราชการกทม.ครับ คุณเคยได้นั่งรถเมล์ไปทำงานมั้ย แล้วทุกวันนี้คุณนั่งอะไรไปทำงาน คุณได้ลงมาขลุกกับปัญหาในเมืองแค่ไหน หรือรอ report อย่างเดียวงั้นเหรอ ผมแนะนำคุณเลยนะครับ ถ้าเป็นไปได้ช่วยเรียกผมไปคุยเลยได้ก็ดีนะ ถ้าคุณยินดีรับฟัง คุณจะแก้ปัญหากทม.ได้ยังไงถ้าคุณไม่รู้สึก และเข้าใจถึงปัญหา คนเราอ่ะนะถ้ามีคนมาบอกว่า เฮ้ยข้าวราดน้ำพลับพลึงพริกสับมันรสชาติเค็มๆ อร่อยดีนะ คุณจะนึกรสชาติออกได้ชัดเจนได้ยังไง ถ้าคุณไม่ได้ตักเข้าปากด้วยตัวเอง? ข้างบนนั่นมันชั่ววูบเข้ามา แค่จะบอกว่าวันนึงผมรถติดอยู่ แล้วท้ายรถด้านหน้าผมมันช่างบันเทิงใจผมเสียเหลือเกิน “รับห้อยโหนทั่วประเทศ” โอ้โห โดนมั้ย copy ง่ายๆ ตรงกับ service แถมมี graphic คนห้อยโหนประกอบอีกตะหาก แบบนี้แหละ อะไรที่มัน simple แต่ได้ใจ งานพวกนี้ช่างหายากนักที่ธุรกิจธรรมดาจะมองจุดนี้

บ้านผมมักจะมีสิงสาราสัตว์มาแวะเวียนอยู่สม่ำเสมออย่างที่เคยเอามาให้ดูในกระทู้ก่อนโน้น ครานี้ผมก็ได้พบกับ 1 สิ่งมีชีวิต ที่วิญญาณออกจากร่างไปแล้ว “คางคก” ผมพบเจ้านี้โดยบังเอิญชนิดที่เรียกว่า “กูตกใจนะมึง” มันซ่อนอยู่หลังตู้รองเท้าซึ่งผมได้เอามือล้วงไปหยิบของที่หล่นลงไป ฉับพลันที่มือหยิบมันขึ้นมา ผมอยากจะร้องตกใจเป็นภาษามาเล เนื่องจากภาษาไทยคงไม่เพียงพอกับความรู้สึกที่ถือมันขึ้นมา ไม่ให้เรียกว่าฟาโรห์ได้อย่างไร มันดูจากไปแบบสงบนิ่งมาก คล้ายๆ ว่ามีคนจัดพิธีบูชายันต์ครั้งใหญ่ให้กับมัน ขอยืนยันว่ามันนอนท่านี้จริงๆ ไม่มีการจัดท่าให้มันแต่อย่างใด สัมผัสที่ผมถือมันนั้น รู้สึกแห้ง แข็ง และเดียวดายอย่างที่สุด อีกนัยนึงก็รู้สึกว่าถ้าจับเคี้ยวเข้าปากคงจะกรอบดีพิลึก ผมหยิบกล้องคู่ใจมาเก็บภาพไว้ทันที ตอนแรกว่าจะเก็บตัวมันไว้ด้วยซ้ำ แต่จิตใต้สำนึกบอกผมว่าตอนกลางคืนแม่งลุกขึ้นมาแน่ๆ ถ่ายรูปเสร็จก็ต้องโยนทิ้งไปไกลๆ ในป่าหลังบ้าน และหวังว่ามันจะไม่กลับมาอีก… นะ… กู… ขอ วันนี้พักทำงานซักหน่อยได้เจอภาพคางคกฟาโรห์ตัวนี้ จึงนึกย้อนเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง เอาวะไอเดียมันมา บวกกับอากาศเย็นเป็นใจก็เลยจัดแจงวาดไกด์ง่ายๆ ขึ้นมาก่อน พอนำมาขึ้นคอม จัด Composition + Layout ซะใหม่ จริงๆ ส่วนตัวไม่ได้ถนัดเรื่องการ Retouch มากนัก แต่อยากได้ภาพที่สื่องานในหัวออกมา จึงต้องเดินหน้าลุยเท่านั้น ขนาดของงานนี้คือ 1440 + 900 px ซึ่งเป็นขนาดหน้าจอคอมผมนั่นเอง [...]

พักใหญ่ๆ มานี่น้องนิหันมานิยมถักตุ๊กตาชนิดที่เรียกว่า “เข้าเส้น” เจออะไรเกี่ยวกะถักๆ หน่อยจะไม่ได้เลย มีกรี๊ด มิใช่ผู้ใดเหยียบเท้า แต่เป็นความอยากได้ชนิดเฉียบพลันนั่นเอง ตอนนี้น้องแกก็มีคลังตุ๊กตาผลงานของเค้าอยู่พอสมควร แต่ตัวนี้แปลกแหวกแนวดีซึ่งผมชอบมาก ชอบในความไม่เรียบร้อย… นั่นๆๆๆๆ !!! ผมจะพูดแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด น้องแกจะงอแงว่า หาว่าหนูทำไม่เรียบร้อยเหรอ เป็นเรื่อง !!! พี่ก็แค่ชอบอะไร..ไม่เรี…ร้อย … แบบว่า.. ดีนะ.. ดี… . เอาเป็นว่า น่ารักอ่ะ ถักน่ารักค่าาา – -*

มีอยู่วันนึงออกไปนั่งทำงานที่ TK Park ผมก็นั่ง sketch ภาพเพื่อจะเอาไปทำงานอยู่ เจอหนังสือเล่มนึงพอดีมีภาพมือคนกำลังขีดเขีียน ซึ่งบังเอิญผมก็กำลังทำเช่นนั้นอยู่ด้วยเหมือนกัน ผมก็เลยวางท่าให้มันเหมือนซะเลย ก็ได้เลยมุมมอง Creative บางอย่างออกมา ปากกาก็คล้ายกันซะอย่างนั้น