artdrenalin blog

เมื่อวันไหนหว่า ซักระยะเวลานึงละกัน วันนั้นผมได้รับแจ้งข่าวจากพี่ยิ่ง ซึ่งเคยทำงานด้วยกันที่บริษัทนึงว่า จะมีสอนทำขนมไดฟุกุ ไอ้ตัวผมอ่ะไม่มีอะไร แต่น้องนิเนี่ยล่ะครับ สนใจอยากทำเป็นอย่างแรง วันนั้นเราจึงต้องแจ้นไปที่โรงแรม… อะไรหว่า ไว้ถามอีกทีแล้วจะมาพิมพ์เพิ่ม

เช้าตรู่เลยสำหรับผม ออกจากบ้านไปด้วยใจที่ว่า จะไปหาที่นั่งรอเค้าเรียนทำขนมกัน จากนั้นช่วงบ่ายก็จะพาไปเรียนพับกระดาษ (โอริกามิ) ต่อที่ Siam discovery ในงาน นิทรรศการ JapanDesignToday

ไปถึงที่เรียนก็อย่างในภาพ แม่งยังไม่มีคนมาซักกะคนเลย ทางสาวญี่ปุ่นก็บอกประมาณว่า รอแปบนึงนะ แล้วก็มาชวนให้ผมเรียนด้วย อ้าว ชิบหายล่ะ เป็นคนประณีตมากซะด้วย กลัวทำอะไรพังชิบเป๋ง แต่ว่าคนไม่มีก็เอาวะ อย่างน้อยที่นั่งแม่งก็จะได้หายไปซักที่นึง ไม่งั้นสาวๆ ญี่ปุ่นคงเซ็งเป็ด อุตส่าห์เตรียมสอนแต่ไม่มีคนมาเรียน

สาวๆ สอนดีมากนะ เรียบร้อยน่ารัก นุ่มนวล แล้วก็สอนภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้นด้วยแหละ แหม้ๆๆๆ เราก็อยากจะถามศัพท์บางคำที่เราคุ้นหูอยู่ จะได้แปลออกซะที

สอนง่ายมาก แล้ววัตถุดิบก็ดีจริงๆ ถั่วแดงเป็นปึกๆ เลย นี่ล่ะคือที่มา่ว่าทำไมมันต้องขายราคาสูงหน่อย ผมว่าของมันมีคุณภาพนะ แต่ไอ้คนทำเนี่ยแหละ ทำให้มันราคาตก 55

เรียนจบเค้าก็ให้กลับไปกินที่บ้านคนละ 2 ลูกมั้ง เสียดายไม่ได้ถ่ายภาพมา เพราะมัวแต่กิน 55  แป้งเหนียวนุ่ม หนึบหนับ ไส้ด้านในมีถั่วแดงที่เคลือบสตอเบอรี่ลูกยักษ์อยู่ พอกัดเข้าไปนะ แม่ง หวานแหลมออกมา ตามด้วยเปรี้ยวนิดๆ ของสตอเบอรี่ โอ้โห ปกติไม่ค่อยชอบกินขนมเท่าไหร่หรอก แต่กินปั้บรู้สึกทึ่งในศิลปะของมันนะ นี่พูดจริงๆ แบบว่า นี่มันก็คืองาน Design อย่างนึง ซึ่งมี Function ที่พิถีพิถันมาก และให้ประโยชน์ด้วย

มือเปื้อนมากตอนทำ เลยไม่ได้หยิบกล้องมาถ่ายเลย แต่ตอนจบยังได้วีดีโอมาตัวนึง เอาพอให้เห็นบรรยากาศนิดหน่อยละกันนะ