Freelance อย่างผมเจองานเร่งบ่อยซะจนเหมือนเจอร้านกาแฟตามท้องถนนเสียจริงๆ งานนี้มีเวลา 1 คืน ที่จะทำ (อีกแล้ววววววววววว) ด้วยเหตุผลของลูกค้าที่ว่า ไปจ้างคนอื่นทำแล้วจ่ายตังแล้วด้วย แต่งานออกมาไม่โดนจริงๆ (หรือพูดให้เราเห็นอกเห็นใจวะ) ด้วยความที่เราก็ใจดีตาม Concept เป็นคนคุยง่าย งานนี้ผมก็เรียกเงินไปตามสภาพ ตอนแรกจะไม่รับแล้วนะ (นี่ก็อีกแล้วววว) เพราะคิดว่าเวลาแค่นี้ผมจะคิดงานให้รอบคอบได้มากแค่ไหน ซึ่งกังวลว่าจะตกหล่นเรื่อง Brand หรือเรื่อง Concept ตรงไหนไปหรือเปล่า แต่สุดท้าย ผมก็รับมาด้วยความรู้สึกที่……. คราวหน้ากูไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว โปรเจคนี้ต้องทำ Intro ซึ่งจะนำไปเปิดในงาน Japan Design Today 100 ที่จัดขึ้นที่ Siam Discovery เอาล่ะวะกู งานออกสื่อที่คนเข้าถึงง่ายมากๆ ด้วย เพราะคนตั้งใจจะมากัน หรือคนเดินผ่านไปผ่านมาอีก Concept งานนี้ ไม่มีอะไรมาก เล่นกับ Product 100 ชิ้นที่เป็นจุดพลิกผัน หรือเป็นสิ่งที่ Designer ชาวญี่ปุ่นได้ออกแบบได้อย่างชาญฉลาด มาแสดงให้มีความรู้สึก เท่ และเรียบง่าย ผมนั่งเรียบเรียงความคิดในหัวอยู่เวลานึง [...]

รถติดในเมืองกรุงมันช่างน่าเบื่อนัก ผู้ว่ากทม. เนี่ยถ้ามันเป็นแค่ตำแหน่งก็อย่าไปเป็นมันเลยนะ อยากจะพูดเหลือเกินว่าคุณผู้ว่าราชการกทม.ครับ คุณเคยได้นั่งรถเมล์ไปทำงานมั้ย แล้วทุกวันนี้คุณนั่งอะไรไปทำงาน คุณได้ลงมาขลุกกับปัญหาในเมืองแค่ไหน หรือรอ report อย่างเดียวงั้นเหรอ ผมแนะนำคุณเลยนะครับ ถ้าเป็นไปได้ช่วยเรียกผมไปคุยเลยได้ก็ดีนะ ถ้าคุณยินดีรับฟัง คุณจะแก้ปัญหากทม.ได้ยังไงถ้าคุณไม่รู้สึก และเข้าใจถึงปัญหา คนเราอ่ะนะถ้ามีคนมาบอกว่า เฮ้ยข้าวราดน้ำพลับพลึงพริกสับมันรสชาติเค็มๆ อร่อยดีนะ คุณจะนึกรสชาติออกได้ชัดเจนได้ยังไง ถ้าคุณไม่ได้ตักเข้าปากด้วยตัวเอง? ข้างบนนั่นมันชั่ววูบเข้ามา แค่จะบอกว่าวันนึงผมรถติดอยู่ แล้วท้ายรถด้านหน้าผมมันช่างบันเทิงใจผมเสียเหลือเกิน “รับห้อยโหนทั่วประเทศ” โอ้โห โดนมั้ย copy ง่ายๆ ตรงกับ service แถมมี graphic คนห้อยโหนประกอบอีกตะหาก แบบนี้แหละ อะไรที่มัน simple แต่ได้ใจ งานพวกนี้ช่างหายากนักที่ธุรกิจธรรมดาจะมองจุดนี้

บ้านผมมักจะมีสิงสาราสัตว์มาแวะเวียนอยู่สม่ำเสมออย่างที่เคยเอามาให้ดูในกระทู้ก่อนโน้น ครานี้ผมก็ได้พบกับ 1 สิ่งมีชีวิต ที่วิญญาณออกจากร่างไปแล้ว “คางคก” ผมพบเจ้านี้โดยบังเอิญชนิดที่เรียกว่า “กูตกใจนะมึง” มันซ่อนอยู่หลังตู้รองเท้าซึ่งผมได้เอามือล้วงไปหยิบของที่หล่นลงไป ฉับพลันที่มือหยิบมันขึ้นมา ผมอยากจะร้องตกใจเป็นภาษามาเล เนื่องจากภาษาไทยคงไม่เพียงพอกับความรู้สึกที่ถือมันขึ้นมา ไม่ให้เรียกว่าฟาโรห์ได้อย่างไร มันดูจากไปแบบสงบนิ่งมาก คล้ายๆ ว่ามีคนจัดพิธีบูชายันต์ครั้งใหญ่ให้กับมัน ขอยืนยันว่ามันนอนท่านี้จริงๆ ไม่มีการจัดท่าให้มันแต่อย่างใด สัมผัสที่ผมถือมันนั้น รู้สึกแห้ง แข็ง และเดียวดายอย่างที่สุด อีกนัยนึงก็รู้สึกว่าถ้าจับเคี้ยวเข้าปากคงจะกรอบดีพิลึก ผมหยิบกล้องคู่ใจมาเก็บภาพไว้ทันที ตอนแรกว่าจะเก็บตัวมันไว้ด้วยซ้ำ แต่จิตใต้สำนึกบอกผมว่าตอนกลางคืนแม่งลุกขึ้นมาแน่ๆ ถ่ายรูปเสร็จก็ต้องโยนทิ้งไปไกลๆ ในป่าหลังบ้าน และหวังว่ามันจะไม่กลับมาอีก… นะ… กู… ขอ วันนี้พักทำงานซักหน่อยได้เจอภาพคางคกฟาโรห์ตัวนี้ จึงนึกย้อนเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง เอาวะไอเดียมันมา บวกกับอากาศเย็นเป็นใจก็เลยจัดแจงวาดไกด์ง่ายๆ ขึ้นมาก่อน พอนำมาขึ้นคอม จัด Composition + Layout ซะใหม่ จริงๆ ส่วนตัวไม่ได้ถนัดเรื่องการ Retouch มากนัก แต่อยากได้ภาพที่สื่องานในหัวออกมา จึงต้องเดินหน้าลุยเท่านั้น ขนาดของงานนี้คือ 1440 + 900 px ซึ่งเป็นขนาดหน้าจอคอมผมนั่นเอง [...]

พักใหญ่ๆ มานี่น้องนิหันมานิยมถักตุ๊กตาชนิดที่เรียกว่า “เข้าเส้น” เจออะไรเกี่ยวกะถักๆ หน่อยจะไม่ได้เลย มีกรี๊ด มิใช่ผู้ใดเหยียบเท้า แต่เป็นความอยากได้ชนิดเฉียบพลันนั่นเอง ตอนนี้น้องแกก็มีคลังตุ๊กตาผลงานของเค้าอยู่พอสมควร แต่ตัวนี้แปลกแหวกแนวดีซึ่งผมชอบมาก ชอบในความไม่เรียบร้อย… นั่นๆๆๆๆ !!! ผมจะพูดแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด น้องแกจะงอแงว่า หาว่าหนูทำไม่เรียบร้อยเหรอ เป็นเรื่อง !!! พี่ก็แค่ชอบอะไร..ไม่เรี…ร้อย … แบบว่า.. ดีนะ.. ดี… . เอาเป็นว่า น่ารักอ่ะ ถักน่ารักค่าาา – -*

มีอยู่วันนึงออกไปนั่งทำงานที่ TK Park ผมก็นั่ง sketch ภาพเพื่อจะเอาไปทำงานอยู่ เจอหนังสือเล่มนึงพอดีมีภาพมือคนกำลังขีดเขีียน ซึ่งบังเอิญผมก็กำลังทำเช่นนั้นอยู่ด้วยเหมือนกัน ผมก็เลยวางท่าให้มันเหมือนซะเลย ก็ได้เลยมุมมอง Creative บางอย่างออกมา ปากกาก็คล้ายกันซะอย่างนั้น

ทำข้ามปี ทำมันตั้งแต่ Contest เดิมเป็น 2007 นี่พอข้ามมาปีนี้ก็เปลี่ยนเป็น Contest 2008 ม่ะๆๆ มาลองดูหน่อย ลูกค้าคือ Maxim contact lens ตอนแรกนึกว่า Maxim หนังสือซะอีก รอยยิ้มก็หดหายไป งานนี้ทำ 2 ส่วนคือ ส่วน design contact lens กับส่วน preview contact lens ผมวางงานในลักษณะที่พอคนตกแต่งเลนส์จนสาแกใจแล้ว ผมไม่ได้ให้ save เป็น image ใดๆ แต่จะให้บันทึกค่าต่างๆ บน server แทน แล้วเรียก element ต่างๆ สีต่างๆ เฟรมต่างๆ มาแสดงผลอย่างที่เค้าดีไซน์ไว้ บางคนบอกทำไมไม่ save เป็นภาพไปเลยจบๆ เวลา preview ก็โหลดแค่ภาพมาวางก็พอ คำตอบของผมคือ “เท่กว่าว่ะ” แต่อีกเหตุผลคือ ถ้ามีการปรับเปลี่ยน [...]

กราบแทบเท้ามิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน ห่างหายไปจากวงการขีดๆ เขียนๆ blog ไปนานโครต กลับมาคราวนี้ก็เอางานมาเล่าให้ฟังตามเคย สำหรับโปรเจคนี้นะครับ ผมได้ดิวงานโดยตรงกับลูกค้า โดยไม่ได้ผ่าน Agency น่ะครับ เพราะฉะนั้นรายละเอียดของงาน ความยุ่งยาก ในขั้นตอนการผลิตทุกๆ ขั้นตอน ได้ผ่านสมองจนมันเบี้ยวๆ เมื่อจบโปรเจค ลูกค้าคือ Premier Marketing ซึ่งเป็นบริษัทมหาชนนะ ขอย้ำว่า “มะ – หา – ชน” ก้าวมาทำได้อย่างไรไว้จะเล่าคราวหน้าละกัน บริษัท Premier Marketing ทำหน้าที่ผลิต, จัดจำหน่ายสินค้าอุปโภค บริโภค ทั้งหลายแหล่ ที่คุ้นๆ กันคงจะเป็นขนมขบเคี้ยว “ทาโร่” ที่เราเอามาเคี้ยวเล่นตั้งแต่เด็ก จนมีฉาก love scene เกิดขึ้นเมื่อตอนเด็กๆ เมื่อฝ่ายนึงคาบทาโร่ไว้ด้านนึง … นั่นแน่ คงเดาออกนะครับว่า ก็ต้องมีอีกฝ่ายคาบไว้อีกด้านนึง.. และเมื่อเราใช้ลิ้น + ริมฝีปาก ดึงดันดูดดิ้น เส้นทาโร่เข้ามาเรื่อยๆ ปากของทั้ง 2 ฝ่ายก็จะใกล้กัน.. ใกล้กัน…. [...]

หลายเดือนที่ผ่านมา เหมือนผ่านเวลาไปหลายชั่วคน < นี่ก็เว่อร์เกินไป แต่ว่าช่วงที่ผ่านมานั้น งานยุ่งมาก (คนรู้จักบอก มึงก็ยุ่งงี้อยู่แล้ว) อืม งานแน่นทั้งด้วยจำนวน และเวลาที่กระชั้นชิดเหลือเกิน ผมอยากจะทราบผู้ที่ติดต่องานมาเหลือเกินว่า timeline ที่สั้นขนาดนี้ เนื่องด้วยคุณพี่มาบอกช้า หรือมี Process ช้า หรือ… เอาเป็นว่าผมจะทำให้ละกัน T_T เอามาให้ดูตัวนึง แต่ก็อัพให้ดูไม่ได้อ่ะนะ เพราะมันเป็นงาน Interactive Presentation กล่าวคือ ยิงผ่านโปรเจคเข้าผนัง เอาปากกาจิ้มๆ อธิบาย ประมาณนี้ ลูกค้าคือ BLCP โรงไฟฟ้านั่นเอง Concept งานนี้ คือ Minority report หลายๆ ท่านคงเคยดู อืมมม ถ้าไม่เคยบอกมา เดี๋ยวป๋าอัพบิตให้ดูฟรี ฟังปุ๊บภาพก็อยู่ในหัวมาแล้ว เพราะงั้นพอได้งานมา จึงทำได้ลื่นไหล และทันระยะเวลา 3 วัน เออ ไม่ให้บ่นได้ไง 3 วันนะคุณพี่ ที่เหลือแค่นี้เพราะคุณ Designer [...]

ได้ไปร่วมงาน NameCard Festival ที่ทาง TCDC เค้าจัดมาเพื่อกระจายการจ้างงาน และสร้าง Connection ในการรู้จักกันขึ้นมา ถ้าเดาไม่ผิดทางพี่แกเค้าน่าจะมีแผนจะสร้าง Center การทำงานของกลุ่มสายงานนี้ขึ้นมาจริงๆ จังๆ แน่ๆ และอีกไม่นานด้วย ในงานคนก็มากันตูมเลยนะ บ้างก็มาหาลูกค้า บ้างก็มาหานายจ้าง บ้างก็มากินของฟรี (ผมเอง) ในงานมีซูชิเดินเสริฟกันชุลมุน เรียกว่าภราดรเสริฟสู้ไม่ได้ละกัน ที่สำคัญ มีเบียร์เย็นๆ ให้ดื่มพอกระตุ้นหัวใจกันอีกด้วย (หัวใจอีกล่ะ ยังไม่ทันหาย) มีคนแลกนามบัตรกันร่วมพันคนได้นะ มีหลากหลายกลุ่มอาชีพมาก แต่ผมก็ให้ความสนใจที่กลุ่ม Graphic นี่ล่ะ ดูว่ามี idea กันขนาดไหน ผมว่าเงินสะพัดกันชิหายเลยล่ะ แต่ล่ะคนเล่นกันแพรวพราว โรงพิมพ์ยิ้มแก้มก้นปริกันทีเดียวเชียว พิสดารกันตามจินตนาการ และกระเป๋าตังของใครของมัน ชอบอยู่อันนึง บริษัทเกี่ยวกับรองเท้าฟองน้ำ พี่แกทำเอา material ฟองน้ำมาทำนามบัตรซะเลย ชอบๆ  และแน่นอนว่า artdrenalin ของเรา ก็ร่วมงานด้วยเช่นกัน สิ้นสุดงานอิ่มซูชิ อิ่มเบียร์ หน้าแดงกลับด้วยความอิ่มใจ และกาย สาธุ [...]

เวปนี้ทางผมได้ทำเนื่องจาก มีน้องคนนึงติดต่อมา บอกว่า “พี่อาร์ธครับ ช่วยน้องหน่อยมั้ย น้องโดน Freelance มันชิ่ง” “อืม รายละเอียดมีอะไรบ้างล่ะ” “อ๋อ ก็ Flash ทั้งเวปน่ะพี่ มี 8 เมนู แล้วก็ต้องทำ Backend ด้วย” “เออ.. เหรอ งบมีเท่าไหร่ล่ะ” “xxxxx” “(ระยำละ) เอาวะคิดว่าช่วยน้อง” ผ่านไป เกือบ 3 เดือนแม่จ้าว จากการวิจัยของสถาบันสอดรู้สอดเห็นแห่งชาติพบว่า สาเหตุที่ทำให้ผมนอนตอนเช้า กว่า 80% คือ Project นี้!!!!! เด่วพรุ่งนี้จะไปส่ง Backend แระ เป็น Flash เหมือนกัน อืมเอาเข้าไป ทำ Project นี้ เล่นเอา “บ้านแตก ปลาแดกหมดดดด   กันเลยทีเดียว” teapot artH.