หลังจากที่เอ็นข้อเท้าฉีกซึ่งผมก็ยังเจ็บอยู่จนทุกวันนี้ นี่ก็เกือบครึ่งปีแล้วจริงๆ ล่าสุดหาหมอ เราก็บอกหมอว่าวิ่งไม่ได้เลยตอนนี้ หมอแม่งส่ายหน้าแล้วก็บอกว่าเสียดายนะอายุแค่นี้วิ่งไม่ได้ หมอก็ชอบวิ่ง อ่าวไอ้ห่า กูฉุนกึ้กเลย ถ้าลูกมึงเป็นแ้ล้วมึงพุดกะลูกแบบนี้ป่ะ แค่เอาใจมาใส่ยังทำไม่ได้เลยเหรอครับคุณหมอ เหอะ อาทิตย์ที่ผ่านมา ทำงานตอนกลางคืน ซึ่งมันก็เป็นเวลาส่วนใหญ่ที่ Freelance อย่างผมจะทำได้เต็มที่ ช่วงนั้นเวลาประมาณตี3 ผมก็ลุกไปจะเอาของไปเก็บชั้นล่าง เดินเร็วจัด แหวกม่านประเวณีในห้องนอน แต่หัวนำหน้าไปก่อน ได้ประสานงากับเสาขอบประตูอลูมิเนียมเข้าที่คิ้วซ้าย มึงเอ้ยยยยย อย่าให้บอก ลงไปนอนคุดคู้ก้มหัวเอามือกุมบริเวณนั้นด้วยใจระทึก ตอนนั้นตาสว่างเลยหลังจากทำงานมึนๆ ในใจคิดว่า อย่าแตกเล้ยยย ไม่อยากไปหาหมอตอนนี้เลยยย แต่อีกใจก็คิดสวนขึ้นมาว่า มันจะไม่แตกได้ไงวะ แรงขนาดนั้นน่ะไอ้เวร ผมก้มอยู่ราวๆ 5 นาทีได้ แต่ตอนนั้นมันนานมาก ค่อยๆ เอามือที่กุมออกมาดู …อย่างที่คิด เลือดสาดครับพี่น้อง ไหลมาเป็นลิ่มๆ แล้ว ก็เลยลุกไปล้างในห้องน้ำ มองกระจกเท่านั้นแหละ โอ้โห ยาวไปป่ะ จริงๆ ก็ประมาณ 1 นิ้วน่ะแหละ จากคิ้วขึ้นไปทางหน้าผาก อื้มมมมม กู.. ผมก็เลยนั่งเอาน้ำแข็งกดกะแผลไว้ทั้งคืน เอากระดาษเอาผ้าไปเช็ดเลือด [...]